Faro de Vigo, 13/12/2009
Davila

Miguel Hernández

O poeta que destacou nos seus versos a fame e a angustia do cárcere e morreu preso como vítima da represión, ve como se aproxima o seu centenario mentres o seu legado sale a poxa. O nome de Miguel Hernández (Orihuela, 1910 – Alacante, 1942) é obxecto desde o pasado mes de xullo dun tira e afrouxa polo depósito da súa obra e os seus bens. O Concello de Elxe, ao que foron cedidos en 1982 pola súa viúva, Josefina Manresa, quere conservalos e chegou a ofrecer até tres millóns de euros por eles. Pero os responsables municipais de Orihuela, localidade natal do escritor, tamén se mostran dispostos a facerlles un oco. No medio desta pugna atópanse os herdeiros. A través da sociedade que lles representa -Centenario Miguel Hernández, SL- negocian cuns e con outros nunha poxa que subiu case un millón de euros nos últimos dous anos. O prezo inclúe os manuscritos do poeta, reunidos nuns 1.200 folios; aveños, obxectos como os xoguetes que facía desde o cárcere para o seu fillo, cartas con Neruda, Lorca, co seu gran amigo Buero Vallejo ou con Vicente Aleixandre. Pero hai máis. Estudiosos, escritores, editores e até o Ministerio de Cultura -por boca do director xeral do Libro, Rogelio Branco- lamentan agora que as excesivas pretensións monetarias dos herdeiros impiden a correcta difusión dos versos do poeta. Piden cantidades abusivas, afirman, polo dereito a reproducilos. Valla un exemplo. A editorial Aguilar prepara a edición dunha biografía na que Eutimio Martín, profesor emérito da Universidade de Toulouse, traballou 15 anos. Con todo, a versión que aparecerá en febreiro non é a que nun principio pechara Martín.
- “Polos poemas que reproduciamos pedían un tanto por cento sobre a venda do prezo de venda ao público”- , comenta Santos López, editor de Aguilar. A demanda superaba en cantidade ao diñeiro que vai percibir o autor.
- “Ao final, tivemos que cambialo e adaptalo a citas, sen máis. A súa esixencia non era sensata”- , asegura López.
A loita polo legado que hoxe se atesoura en Elxe foi soterrada. Todo empezou nos anos oitenta. A viúva do poeta decidiu deixar na localidade as pertenzas a cambio dun acordo case de boa vontade polo que o concello se comprometía a pasar 50.000 pesetas mensuais e a cubrir a educación dos netos até o final da Universidade. Nin unha cousa nin a outra se cumpriu, segundo a familia. Cando Josefina Manresa morreu, a súa nora, Lucía Izquierdo, fíxose cargo de todo. Prorrogou en 2002 o acordo con Elxe por sete anos máis a cambio de 108.427,94 euros anuais. Coa inminencia do centenario do poeta chega a renegociación. E a poxa. Aparecen terceiros intermediarios e airéanse negociacións secretas. A Biblioteca Nacional -é o habitual nestes casos- valorou os bens e ninguén quedou contento. Lucía Izquierdo xa fixo saber que os 2,1 millóns de euros parécenlle pouco. O alcalde de Elxe, Alejandro Soler, ofrece 3 millóns. Desde o concello de Orihuela aseguran que lles tentaron para ver si entran en liza, aínda que a sociedade que representa á familia négao. Con todo, Pepa Ferrando, concelleira de Cultura do municipio alacantino, confírmao:
- “Ofrecéronnos a través de terceiras persoas quedarnos o legado. Pero por agora non imos entrar en ningunha poxa”- asegura. Non está moi claro que a familia queira vender. Os concellos prefiren facerse con todo dunha vez, pero os herdeiros aseguran agora que prefiren seguir coa fórmula do depósito. Os representantes de Centenario Miguel Hernández S. L., sociedade que vela polos intereses dos familiares do poeta, afirman que á parte de Elxe e Orihuela hai máis interesados. Co primeiro consistorio, din, negociaron os últimos dous anos e medio. Durante ese tempo encargouse a tasación á Biblioteca Nacional. Como non foi do seu agrado, esixen outra. As autoridades de Elxe dan longas pero a Biblioteca está de acordo en facela, comenta Rogelio Branco, director xeral do Libro. Pero puntualiza: “A anterior realizouse con todas as garantías e con técnicos cualificados. Hai que ter en conta que a obra de Miguel Hernández é escasa. Comprende 11 anos de produción. Si a de Vicente Aleixandre, con tres veces máis tempo, valorouse en 5 millóns, fagamos contas. Non pode ser moito máis diñeiro”. Os familiares aseguran: “Estamos dispostos a negociar coas institucións que acepten o legado en depósito con garantías de mellor conservación e respecto ao poeta”. Mentres tanto, resérvanse todo o uso da marca Miguel Hernández. Así, na cidade natal do poeta creouse a sociedade Orihuela 2010 e os seus representantes refírense aos actos que se están organizando co nome de “ano hernandiano“, xa que non poden utilizar o termo “centenario Miguel Hernández”, pois llo prohibe a familia. Pero a valoración do legado non é o único escollo que se adiviña ante a proximidade do centenario. As trabas e a excesiva demanda de royalties por reprodución de obras obrigaron a algúns expertos a reformularse os seus traballos de face ás efemérides. Carmen Alemany, encargada da organización do III Congreso sobre o autor de Perito en lúas e autora da transcrición nos anos noventa de todos os orixinais para as obras completas que publicou Espasa-Calpe, cre que non debería facerse nada por parte dos herdeiros que impida “a internacionalización da obra do poeta”. O mesmo sosteñen desde o Ministerio de Cultura. Rogelio Branco, director xeral do Libro, anuncia que este mes o Consello de Ministros aprobará a constitución da Comisión para o centenario. A partir de aí espera que non haxa trabas para conmemorar o nacemento do poeta. “Farase unha gran exposición na Biblioteca Nacional, cun gran catálogo”, asegura, “e esperamos que a familia teña un sentido ponderado e favoreza a edición e a divulgación da súa obra. Hai grandes editoriais dispostas a facer un traballo excepcional”, afirma.
Domingo, 10 de decembro de 1989. Estadio de Pasarón (Pontevedra).
O Caselas, líder da categoría visita ao filial do Pontevedra, o Atletico Pontevedrés. Tarde de desapacible, con vento, choiva e terreo moi enlamado. O marcador sinala 1-0 a favor do equipo pontevedrés, gol do boísimo Pablo Couto (sempre nos acababa “vacunando”), quedan 5′ para rematar o partido e, nun lance do xogo, un xogador, Chama, golpeame na cabeza e deixame inconsciente. O certo é que non lembro nada daquel día. Os meus recordos baséanse no que me contou o meu irmán, que estaba alí xunto a miña portería, e o que lin nos xornais os días despois. Son consciente dos momentos posteriores no Hospital en Poio e do temporal que fixo naquela longa semana que pasei alí. Lémbrome das inxeccións, do médico, pero aquel partido quedou atrás para sempre, como o meu camiño no fútbol.
Nunca pensara tanto nisto pero o certo é que o voto de menos. Debe ser que nos estamos facendo vellos. JODER!!!!
Este ano celebra a súa 8ª edición
Véxase: http://oembigodobecho.blogspot.com/2009/12/viii-edicion-do-roteiro-sarmento-en.html
Poderosísima banda de Rock, gañadora dun premio GRAMMY. Unha das bandas favoritas de Sir Michael Jagger.
Imos?
Domingo, 20 de decembro de 2009
22 € anticipada / 25 € en taquilla
BIOGRAFÍA
Living Colour fue una formación pionera en la fusión de metal, funk, soul, jazz, hip hop y punk rock, una amalgama que fue etiquetada como ‘crossover’ a finales de los ochenta, momento en que estuvo en el ojo del huracán gracias también al trabajo de bandas como Red Hot Chili Peppers, Jane’s Addiction, Urban Dance Squad o Faith No More. Liderada por el virtuoso guitarrista Vernon Reid, Living Colour se formó en 1985 y publicó su primer disco, Vivid (Epic), en el 88. Se disolvieron diez años después para volver en el 2001.
A mediados de los 80 la música negra se reducía al hip hop, los estándares del pop y el llamado R&B, y el underground del jazz y el blues. En cierta manera, los músicos negros habían desaparecido del mundo del rock. Los Hendrix, Sly Stone o Eddie Hazel no habían tenido sucesores dignos de tal nombre. Lo más cercano a una banda de rock eran Fishbone, aunque su alocada propuesta era demasiado funk para los blancos y demasiado rock para los negros. El hueco que los músicos de color estaban pendientes de llenar tuvo dueño a finales de la década. Patrocinados por todo un Mick Jagger, en 1988 había llegado la hora de Living Colour.El líder de la banda, Vernon Reid, era un virtuoso guitarrista que había militado en grupos de jazz y había colaborado con los músicos más dispares. Su técnica prodigiosa no sólo le convirtió en el mejor guitarra de su generación (no creo que ningún blanco haya logrado estar tan cerca de Van Halen como Reid) sino, triste es decirlo, en el único guitarra solista de rock con piel negra por aquellos años. La formación la completaban Corey Glover (cantante), Will Calhoun (batería) y Muzz Skillings (bajo).
Tras la edición de su primer álbum, Vivid, el éxito fue inmediato, principalmente gracias a su gran single, Cult of Personality, que fue acompañado por un videoclip bastante efectivo. El grupo teloneó a los Rolling Stones y el resto fue historia. Grandes giras, premios y sus vídeos en la MTV a todas horas. Los tiempos estaban cambiando.
Living Colour abrieron la puerta al éxito al resto de grupos de fusión de la época, y junto con Faith No More sentaron las bases para Rage Against The Machine y el resto de clones de esta banda que aparecieron durante la primera mitad de los 90. Las canciones de Living Colour no sólo llevaron la fusión entre rock, funk, rap y cualquier otra cosa a los charts, sino que además devolvieron las letras inteligentes y comprometidas al rock, antes de que los RATM y Pearl Jam de este mundo hicieran su aparición. Se acabaron las canciones sobre chicas y coches. Al igual que los grupos de hip hop de la época, Glover y sus compañeros hablaron sobre desigualdades económicas, hipocresía política y racismo, aunque todo ello de manera más suave que sus hermanos raperos.
Un segundo álbum tan brillante como el primero dio paso al comienzo del fin. Su tercer disco, Stain, más experimental y oscuro, obtuvo unas ventas muy pobres. El bajista dejó la banda, pero aun así el grupo decidió seguir adelante. Sin embargo, durante la grabación del que iba a ser su cuarto trabajo, las diferencias sobre el camino a seguir fueron, al parecer, demasiado amplias, y el grupo se separó. Corría el año 1995.Seis años después, Living Colour se reunieron para volver a por lo que era suyo, y poco después, en el 2003, publicaban un nuevo disco, Collide0scope, su trabajo más experimental hasta la fecha. Recientemente han vuelto a grabar Cult of Personality para el popular videojuego Guitar Hero, lo que ha contribuido a que una nueva generación les haya descubierto. Living Colour siempre ha sido una banda muy política, tanto en sus letras como en sus actos, y actualmente se ha implicado en la campaña MoveOn.org, para animar a los jóvenes norteamericanos a registrarse para poder votar en las elecciones presidenciales.
Como pode ser que exista unha canle de TV como “Intereconomía”. Miña naiciña querida, xa sabíamos das súas ideas e posicionamento político, pero isto … “clama al cielo”, nunca mellor dito.
Ademáis de tachar aos africanos de analfabetos e pouco hixiénicos, (imaxino que no mesmo saco irán Naguib Mahfuz, Wole Soyinka, Mandela ou Youssou N’Dour. Bueno iso si saben quen son) tratan de xustificar a marabillosa idea da súa santísima santidade. En fin … en nada van a dicir que o mellor para non contaxiarse da SIDA vai ser aquilo de:
-”No se acerquen a la … SANTA”.
![[foto de la noticia]](http://estaticos02.marca.com/imagenes/2009/12/03/baloncesto/1259820528_extras_ladillos_2_0.jpg)
Hoxe, época de grandes éxitos baloncestísticos, poucos lembran que el foi o primeiro. A experiencia na NBA non foi moi exitosa pero rompeu un muro que ata entón parecía inalcanzable.
Sempre lembraremos aquelas batallas, baixo os aros, con Dino Meneghin.


Imaxe do partido do seu debut na NBA contra Seattle.